30/10/2026
𝗟𝗜𝗧𝗘𝗥𝗔𝗥𝗬 | 𝗕𝗮𝗿𝗯𝗶𝗲 𝗗𝗼𝗹𝗹 𝗻𝗶 𝗣𝗮𝗽𝗮
Ako ang munting Barbie doll ni papa.
Hindi niya nga lang alam ‘yon.
Ako siguro ang sinasabi nilang “undercover princess” sa mga teleseryeng napapanood ko noong bata pa lamang ako. Gayunpaman, hindi lamang princess ang kaya kong maging. Tuwing Linggo, isa naman akong sundalo ng bumubugang init ng araw sa Quiapo.
Sakay ng gula-gulanit na tricycle ni papa, dumidiretso ang matapang na sundalo kasama ng kaniyang pamilya sa simbahan upang makinig ng misa.
Ganito pala sa Quiapo. Mainit, mausok, at puno ng pangarap!
Pangarap na matanggap,
pangarap na magpakatotoo.
Bongga, hindi ba?
Isang beses, tumatak sa akin noon ang isang sermon ng pari. “Ang lalaki ay para lamang sa babae, at ang babae ay para lamang sa lalaki.” Paulit-ulit itong dumadagundong sa aking mga tainga at naging isang kasabihan na umuulit sa’king isipan tuwing napapalapit kami sa simbahan, o ‘di kaya’y tuwing napapadaan kami sa mga ibinebentang imahen ng Santo Niño sa tapat nito.
Habang nakaupo, binulungan ako ni mama’t kinurot sa braso nang nahuli niyang lumilipad ang isipan ko sa kasagsagan ng homiliya. Makinig daw ako ng mabuti sa misa. Buksan ko raw ang puso’t isipan ko, at hindi lang puro tainga. Makikanta, makibahagi, makibagay sa “salita ng mga banal.”
Subalit hindi ko mapigilan ang sarili kong tumingin sa sakristang nakasalamin na kanina pa ngumingiti sa akin. Umiinit ang tiyan ko, pati na rin ang aking mga pisngi.
“Anghelo, makinig ka sa Padre!”
Pinong bulong ni Papa, siniko pa’ko sa aking tagiliran. Tumango na lang ako’t yumuko muli.
Pag-uwi naman namin, agad na’kong naghain ng mga plato’t kubyertos sa lamesa para sa aming tanghalian. Umupo na sila’t nagdasal.
“Alam mo, napapansin kong bumabaliko ‘yang mga galawan mo.” Saad ni Papa, ngumunguya ng longganisa. Sunod naman ang buntong hininga ni mama. Hindi kaya sila napapagod? Araw-araw na lang silang may tanong sa’kin tuwing kumakain kami.
“Dati pa talaga ‘yan. Hayaan mo na.” Sabat naman ni mama. “Magbabago rin ‘yan kapag may nililigawan na.” dagdag pa niya kasabay ng pasimpleng tingin sa akin. Siguro kung hindi lang strikto si papa, matagal na akong lumapit sa nanay ko para magpaturo ng makeup o hindi kaya’y mag-ayos ng kaniyang buhok.
Bukod sa umiinit kong tiyan at pisngi kanina, puso ko naman ngayon ang kumikirot at tuhod ko naman ang nanghihina na tila sinisigawan akong lumuhod, magpatawad, at umugnay sa kasarian ko. Pinipigilan ang panginginig ng mga daliri kong namamaga sa tuwing tumatama at dumidikit sa balat ng ibang lalaki.
Sa sandaling iyon, saka ko napagtanto…
“Ma, Pa, bakla po ako.” wika ko.
Subalit winika ko lamang ito sa sarili kong imahinasyon, umaalingawngaw sa aking isipan. Sa mundo kung saan naka-gown ako at tila ikakasal sa sakristan ng simbahan, sa mundong kinaya kong bilhin nang hindi lang sa halaga ng peso.
Pero hindi pa ‘ko gano’n kayaman. Hindi ko pa kayang magmahal kung mahal din ang ibubuwis ko. Gusto ko makita sila Papa sa kasal ko, kahit na ang kapalit ay ang gusto kong pakasalan.
Siguro nga, manika ang tingin sa ‘kin ni Papa, dahil ang hilig niyang lagyan ng kulay ang aking mga talukap sa mata—pula man o lila—na nagsisilbing eyeshadow ko. Siguro natutuwa siya tuwing pumupula ang aking mga pisngi sa oras na ipinapahiya niya ‘ko sa harap ng mga ninong ko.
Kaya siguro hanggang ngayon, hinayaan niya akong tumira sa closet para maglaro ng “dress-up”. Dahil sa tingin niya, si Ken ako.
Hindi si Barbie.
𝘐𝘴𝘪𝘯𝘶𝘭𝘢𝘵 𝘯𝘪 𝘛𝘩𝘰𝘳𝘯𝘦
_______________________________
Disclaimer: The following literary work is published to promote creative expression and intellectual engagement. The views, opinions, and interpretations presented herein are solely those of the author and do not necessarily reflect the official position or policies of Arellano University The Standard – Jose Abad Santos Campus, or its administration.
𝘗𝘢𝘨𝘭𝘢𝘭𝘢𝘳𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘵𝘵𝘩𝘦𝘸 𝘚𝘢𝘯𝘵𝘰𝘴, 𝘊𝘢𝘳𝘵𝘰𝘰𝘯𝘪𝘴𝘵
𝘐𝘭𝘶𝘴𝘵𝘳𝘢𝘴𝘺𝘰𝘯 𝘯𝘪 𝘈𝘺𝘦𝘴𝘩𝘢 𝘑𝘢𝘯 𝘋𝘦𝘭𝘧𝘪𝘯, 𝘏𝘦𝘢𝘥 𝘓𝘢𝘺𝘰𝘶𝘵 𝘈𝘳𝘵𝘪𝘴𝘵
