02/06/2017
เคยเกิดอาการคิดไปเองก่อนไหม มาฟังบทเรียนจากเรื่องเล่าของเด็กหญิงพาร์ลีนกัน
สำนวนประจำวัน
Observe yourself whether it's all in you head/mind or not.
(สังเกตตัวเองว่าเราคิดไปเองก่อนบ้างหรือเปล่า)
#งานสอนภาษาอังกฤษก็มา 😀❤🌍
ถ้าชอบกดไลค์ในเพจ ถ้าใช่กดแชร์ให้ด้วยคร่าา ขอบพระคุณคร่าา
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=807706769405771&substory_index=0&id=797721160404332
#เป็นกำลังใจให้เด็กหญิงพาร์ลีนเขียนต่อไปด้วยค่ะฮึบๆ!
ไดอารี่แห่งความสุขสันต์ของเด็กหญิงพาร์ลีน
ชื่อต๊อนนน....กุญแจหาย ใจหาย อะไรเกิดก่อนกัน
เมื่อหลายวันก่อน เด็กหญิงพาร์ลีนออกไปทำธุระนอกบ้านเป็นเวลาหลายชั่วโมง วันนั้นกว่าจะกลับเข้ามาก็ดึกละ ขณะเดินตามทางเดินจะไปถึงประตูบ้าน ก็เอามือล้วงไปในกระเป๋าถือหากุญแจเตรียมไขประตูอย่างที่เคยทำตามปรกติ
อุ้ย...ไม่มี หาไม่เจอ กุญแจอยู่ไหนอ่ะ
แล้วก็ล้วงไปอีกช่องนึงที่อยู่ติดกัน แต่ก็ยังไม่มีอีก
เอาไงดี...
ตอนนี้ในหัวเด็กหญิงพาร์ลีนประมวลเร็วมาก คิดโน้นนี่เยอะไปหมด ทุกทีคิดว่าลืมกุญแจไว้ในบ้านหรือเปล่า แต่เที่ยวนี้ไม่...มาแปลกกว่าเดิม เหตุการณ์ก่อนเก่าที่เคยถูกขโมยขึ้นบ้านเก่าก็พลันมาผสมโรงด้วย
"ตายแล้ว หรือฉันเอาลูกกุญแจคาประตูไว้แล้วลืมดึงออก ตายแล้ว ทำไงดี ถ้ามีคนมาเห็น นี่ไม่ถูกขโมยเข้าบ้านไปแล้วหรอ ฉันวางอะไรไว้บ้างเนี่ย จะถูกยกเค้ามั้ย"
นึกได้ดังนั้นก็รีบก้าวเท้าสวบๆจะไปให้ถึงประตูโดยเร็ว ตาก็จ้องเขม็ง ใจก็พูด "ขอให้ลูกกุญแจคาอยู่ ไม่มีคนเห็นด้วยเถอะ ขอให้คนเมตตาไม่มายุ่งกับของของเราด้วยเถอะ ให้เค้าปล่อยไว้ แล้วไปห้องเค้า ไม่ยุ่งกัน"
ยิ่งใกล้เข้าไปๆ ก็มองไม่เห็น
จริงด้วย! ไม่มีลูกกุญแจ! ทำไงละทีนี้ หรือเค้าเข้าไปแล้ว!
ว่าแล้วพยายามเปิดห้องเช็คดู สรุป...ห้องล็อคอยู่ แต่เด็กหญิงพาร์ลีนก็ยังไม่วาย กังวลต่อได้อี๊กว่าหรือเค้าเข้าไปแล้วออกมาแล้ว และล็อคห้องไว้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนที่เคยเจอมาก่อน
สุดท้ายก็ต้องมาค้นๆๆ หาให้ทั่วกระเป๋าอีกที ใจก็ยังกระวนกระวาย เริ่มบ่น
"ของในกระเป๋าก็เยอะ" >> "ใครใส่เข้าไปหล่ะ"
"นี่ก็ว่าจัดเป็นระเบียบแล้วนะ แต่ยังเยอะอยู่อีก " >> "ก็ทำเองทั้งนั้น"
ว่าแล้วก็เอามือล้วงไปเจอในอีกช่องนึงซึ่งไม่รู้ตัวเลยว่าเอากุญแจไปหย่อนไว้ในช่องนั้นได้ยังไงตอนไหน
"เฮ้ออ...ไม่มีอะไรแล้ว โล่งอก แค่โก๊ะกังไปเอง คิดไปซะเยอะเลยวุ้ย เฮ้ออ...ขวัญเอ้ยขวัญมา โชคดี ปลอดภัยนะเรา"
เข้าบ้านมาไหว้พระที่หิ้งพระ ขอบพระคุณท่านที่ดูแลปกปักษ์รักษาเป็นอย่างดี
แล้วขณะนั้นก็เริ่มย้อนมองดูเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
เด็กหญิงพาร์ลีนได้ข้อคิดให้ตัวเองหลายอย่างเลยจากเหตุการณ์ที่ดูเหมือนจะบ้าๆบอๆนี้ เด็กหญิงพาร์ลีนว่า นี่แหล่ะชีวิต แล้วก็มีหลายคนเคยเป็นแบบนี้ด้วย ไม่เรื่องหากุญแจเปิดประตู ก็เรื่องอื่นๆที่คล้ายคลึงกันแน่ๆ
เคยไหม...ที่เราคิดไปก่อนเองสารพัดสารเพ ทั้งที่ความจริงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด ภาษาอังกฤษเค้าเรียกว่า It's all in your head. หรือ It's all in your mind. แปลตรงๆก็คือ มันอยู่ในหัวหรือในใจคุณไปทั้งหมดก่อนแล้วนี่
คำถามคือ มันมีประโยชน์อะไรที่จะกระวนกระวายหรือกระต่ายตื่นตูมไปก่อน
คำถามถัดไป >> แล้วมันห้ามได้ไหม
ตอบตามความเข้าใจ >>
เด็กหญิงพาร์ลีนว่า มันต้องฝึกฝนจิต ทางธรรมะก็คือมีสติตามดูตามรู้ตัวเอง สังเกตสภาวะและอารมณ์ต่างๆของตัวเอง เป็นเพียงผู้ดู ไม่ลงไปแสดง ไม่จับอารมณ์นั้นมาเป็นของเรา
ถ้าทางศาสตร์ NLP (Neuro-Linguistic Programming) ซึ่งเป็นการใส่โปรแกรมลงไปในจิตใต้สำนึกด้วยภาษาที่มีผลต่อสมองและทำให้มนุษย์มีพฤติกรรมและอื่นๆที่จะนำไปสู่ความสำเร็จนั้น มันก็เหมือนกัน คือเค้าให้เป็นผู้สังเกตการณ์ของตัวเอง เรียกว่า Be your own observer.
ยิ่งถ้าว่ากันตามศาสตร์ NLP จะเห็นเลยว่า เด็กหญิงพาร์ลีนนี่ใส่ข้อมูลล่อแหลมเชิงลบและอันตรายเข้าไป เหตุเพราะสังเกตตัวเองไม่ทัน และปล่อยไหลตามอารมณ์และการปรุงแต่งซึ่งมาจากเหตุการณ์ก่อนเก่าเป็นตัวเร้าเข้าไปอีก
ทีนี้...เราเรียนรู้อะไรได้บ้างจากประสบการณ์นี้
อ๋อ...ก็ต่อไป ก็เตือนตัวเองบ่อยๆ เอาผู้สังเกตการณ์ของตัวเองออกนอกบ้านและพกติดตามตัวเราไปด้วยตลอดนะ ให้เรามีสติ มีความสุข มีความสงบนะ
กลับมาทางพุทธศาสนา อย่างที่รู้กันใช่ไหมหล่ะว่า
"สติมา ปัญญาเกิด"
เออ...จริงแฮะ...เหตุการณ์นี้ "สติเตลิด มโนก็เลยเถิดกันไปนะคะ"
สุดท้าย...ฝากไว้ง่ายๆเลย
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....
จงเป็นผู้สังเกตการณ์ของตัวเอง สังเกตตัวเองว่านี่เราคิดไปก่อนเองหรือเปล่านะ
เพราะการคิดไปเองนี้ นอกจากทำให้ขาดสติและความสงบไปได้ง่ายๆแล้ว ยังเชื่อมโยงไปถึงการตัดสินด้วยนะ
ลองคิดดูอย่างนี้...
เวลาคิดไปเองก่อน เราตัดสินตัวเองไหม เราตัดสินเหตุการณ์ไปก่อนไหม เราตัดสินผู้อื่นไหม แล้วการตัดสินเหล่านี้ดีหรือไม่ ให้ประโยชน์และความสุขหรือไม่
"ไม่" ใช่ไหมหล่ะ
ดังนั้นมาเป็นมนุษย์ที่สูงขึ้นไปด้วยกัน
มาฝึกฝนไปด้วยกัน
เด็กหญิงพาร์ลีนก็ฝึกด้วย
#ขั้นแรกของจิตที่สูงคือจิตที่ยอมรับและฝึกเป็น
มาๆๆ มาฝึกกันเถอะๆ #มาเป็นผู้สังเกตการณ์ของตัวเองกันค่ะ
ลงไว้วันที่ 2 มิถุนายน 2560
เขียนโดย
เด็กหญิงพาร์ลีนเองจ้า 😀❤