18/01/2021
แท้จริงแล้วเรากลัวอะไร?
เรากลัวจริงไหม?
แล้วสาเหตุที่ไม่กลัวเพราะอะไร?..เติมพลังกันสักนิด
ด้วยเนื้อหาชวนอ่านและทบทวนตนเองจากสาส์นใต้ร่มเงาฯ
คุณกลัวอัลลอฮฺไหม..!?
ถ้าถามว่าเรากลัวอัลลอฮฺไหม บางทีก็ตอบไม่ถูกว่ากลัวแบบไหน แต่ถ้าถามว่ายำเกรงต่ออัลลฮฺไหมก็จะทำให้ตอบได้ง่ายกว่า
เป็นธรรมดาของคนโดยทั่วไปเมื่อกลัวอะไรก็จะหนีห่างจากสิ่งนั้นไม่ว่าจะกลัวหมากลัวไฟฟ้าแรงสูง แต่มันกลับมีสิ่งอัศจรรย์ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงว่าถ้าเรากลัวอัลลอฮฺแล้วออกห่างจากพระองค์ก็จบสิ้นตายแบบไม่ต้องดิ้นให้หมดแรง อัลลอฮฺทรงชี้ทางให้ผู้ศรัทธาทั้งหลายว่า “จงอย่ากลัวพวกเขา แต่จงกลัวฉันเพื่อที่ฉันจะได้ให้ความโปรดปรานของฉันครบครันแก่สูเจ้าและเพื่อที่สูเจ้าจะได้อยู่ในทางนำ”(2:150) เห็นหรือไม่ว่า...ความกลัวอัลลอฮฺเป็นความสวยงามไม่ใช่ความหวาดหวั่น ยิ่งกลัวยิ่งดี ยิ่งกลัวยิ่งได้ดีไม่มีความหวาดผวา แต่...ปัญหามีอยู่ว่าเมื่อทุกคนต่างกล่าวว่า “ฉันกลัวอัลลอฮฺ” แล้วทำไมคนที่กลัวอัลลอฮฺยังกล้าทำผิด..!!? ต่างกับเมื่อตอนที่เราเห็นป้าย “ระวังสุนัขดุ” เราจะไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่เพียงครั้งเดียว หรือเมื่อเห็นป้าย “ระวังอันตรายจากไฟฟ้าแรงสูง” เราจะหนีออกห่างให้มากที่สุดเพื่อให้พ้นจากอันตราย หรือที่เบาลงมาหน่อยกับป้ายที่บอกว่า “ห้ามเดินลัดสนาม” ป้ายนี้ไม่มีอันตรายกับคนเดินเหยียบย่ำหญ้าแต่มันจะทำให้หญ้าที่เขาปลูกไว้สวยๆงามๆ...ตาย ในมุมคิดที่เทียบเคียงคนที่ฝ่าฝืนป้ายห้ามของอัลลอฮฺ พระองค์ไม่ได้เดือดร้อนแต่เราเองต่างหากที่ย่ำแย่
บนหัวใจของผู้ศรัทธาจึงควรคิดใคร่ครวญว่าเหตุใดกับป้ายห้ามของอัลลอฮฺเรากลับพาตัวฝ่าเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น ทำไมๆ...เพราะอะไร???
- เพราะเรายังมองไม่เห็นถึงอันตรายใช่ไหม?
- เพราะเราคิดว่าเอาไว้แก้ตัวได้ในภายหลังใช่ไหม?
- เพราะเราคิดว่าไม่น่าจะร้ายแรงมากใช่ไหม?
แล้วจากอายะฮฺนี้ล่ะ “จงรู้ไว้เถิดว่าอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงเข้มงวดในการลงโทษ และอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงอภัยผู้ทรงเมตตาเสมอ”(5:98) ผิดก็ลงโทษ สำนึกก็อภัย แล้วทำไมบ่าวจึงกล้าที่จะทำผิดเพื่อรอการอภัยในภายหลัง...ประมาทเกินไปไหม? ต่างกับการกลัวหมาเราไม่กล้าที่จะให้มันขย้ำสักครั้งแล้วก็จะไปทำแผลที่โรงพยาบาล หรือเราจะลองให้ไฟช็อตสักครั้งแล้วปั๊มหัวใจให้ฟื้นขึ้นมา เรากล้าเช่นนั้นไหม...แต่กับผิดบาปของอัลลอฮฺเรากลับกล้าอย่างไม่ลังเลใจ คิดคำนึงสักนิดไหมว่าผ้าขาวเมื่อเปื้อนสกปรกต้องเสียเวลาซักนานเท่าไร ซักแล้วจะกลับมาขาวดังเดิมหรือไม่ หรือถ้ามันเปื้อนหนักมันจะขาดกระจุยกระจายจากแรงขยี้ขยำหรือไม่...หัวใจของผู้ศรัทธามีหน้าที่ต้องใคร่ครวญ
วันที่โควิดระบาด วันที่ p.m.2.5 ฟุ้งกระจาย เราหาผ้ามาปิดจมูก เราเว้นระยะห่าง เรากลัวติดเรากลัวตาย แต่กับภัยของอัลลอฮฺเรากลัวไหม คำตอบก็คือ...กลัว แต่ถ้าเป็นความกลัวแบบไม่เข้าใกล้...อะไรจะเกิดขึ้น!? ผ้าปิดจมูกก็ไม่อาจปิดกั้นความตายได้หากอัลลอฮฺทรงประสงค์ พระองค์ทรงสำทับไว้ว่า “จงเคารพภักดีพระเจ้าของเจ้าจนกว่าความตายจะมาหาเจ้า”(15:99) ตั้งแต่เกิดจนตายไม่ใช่แค่เพียงบางเรื่องบางเวลาราวกับแกะที่เพลิดเพลินกับการแทะเล็มหญ้าเมื่อหมาป่าผ่านเลยไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “จนกระทั่งความตายได้มาหาคนใดในหมู่พวกเขา เขากล่าวว่าข้าแต่พระผู้อภิบาลของฉันได้โปรดส่งฉันกลับไปมีชีวิตอีกครั้งหนึ่งเถิด เพื่อที่ฉันจะได้ประกอบการดีที่ฉันละทิ้งไว้...”(23:99-100) มันหมดแล้วซึ่งวันเวลาและโอกาสของการกลับตัว คงเป็นอีกครั้งที่จะต้องส่งคำถามกับตัวเองว่า...เรากลัวอัลลอฮฺไหม? นบีบอกว่า คนมุอฺมินนั้นจะไม่อิ่มจากการทำความดีของเขาจนกว่าเขาจะได้เข้าสวรรค์” กล้าชูมือไหมว่าเราจะเป็นหนึ่งในชาวสวรรค์ เมื่อไม่มั่นใจก็จงรีบเร่งทำความดีต่อไปจะได้ไม่ต้องขอโอกาสในวันที่ไม่มีโอกาส ท่านมุอาซ บิน ญะบัล ได้กล่าวไว้อย่างน่าคิดว่า “แท้จริงผู้ศรัทธานั้นจิตใจเขายังไม่สงบและยังไม่เป็นสุขจนกว่าสะพานนรกญะฮันนัมจะกลับไปอยู่เบื้องหลังเขาแล้วเท่านั้น”
ชีวิตที่ไม่มีใครรับประกันได้ว่าสวรรค์จะเป็นของเรา
ชีวิตที่ยืนยันอยู่ตลอดเวลาว่ากลัวอัลลอฮฺ
แต่ก็ยังเป็นชีวิตที่ทำผิดต่ออัลลอฮฺอยู่ตลอด
ทำทั้งๆที่รู้ว่าจะเกิดความเลวร้ายในภายหลัง
ทำทั้งๆที่มีคำตักเตือนแล้ว
แล้วอันใดเล่า...ที่จะหยุดยั้ง
อย่านะ! ที่จะรอความตาย
หัวใจแห่งความยำเกรงต่างหาก
หากไม่(หยุด)ในวันนี้
บางทีอาจจะไม่มีวันพรุ่งนี้ให้ได้หยุด!!!
อย่า!รอให้วิญญานออกจากร่างแล้วเพิ่งตื่นขึ้นมารับรู้
ท่านอัล-รอฟิอีย์ ได้กล่าวเตือนใจไว้ว่า “สิ่งใดที่มนุษย์หนีจากมันเขาย่อมทิ้งมันไว้เบื้องหลังยกเว้นกุบูร เพราะไม่มีผู้ใดหนีจากมันพ้นนอกจากต้องพบกับมันเบื้องหน้า มันเฝ้ารอคอยทุกคนอย่างไม่เบื่อหน่ายและท่านก็เป็นคนหนึ่งที่มุ่งหน้าไปหามันโดยไม่มีโอกาสกลับหลังเช่นกัน” วันของใครไม่วันใดก็วันหนึ่งทุกๆคนมีวันที่นัดหมายโดยแน่นอนอยู่แล้ว ท่านอิบนุอุมัรเล่าให้ฟังว่าเคยอยู่กับท่านรสูลแล้วมีชายชาวอันศอรเข้ามาสลามเอ่ยถามท่านนบีว่า “มุอฺมินแบบไหนที่ประเสริฐที่สุด” นบีตอบว่า “มุอฺมินที่มีมายาทดีที่สุด” ชายผู้นั้นถามต่ออีกว่า “มุอฺมินแบบไหนที่ฉลาดที่สุด” นบีจึงตอบว่า “มุอฺมินที่ระลึกถึงความตายมากที่สุดและผู้ที่เตรียมตัวเพื่อชีวิตหลังตายดีที่สุด พวกเขาเหล่านั้นคือผู้ที่ฉลาดอย่างแท้จริง”
วิสัยทัศน์ของมนุษย์
กลัวสิ่งสกปรก – ย่อมออกจากสิ่งสกปรก
กลัวอันตราย – ย่อมออกจากอันตราย
กลัวความชั่ว – ย่อมออกจากความชั่ว
วิสัยทัศน์ของผู้ศรัทธา
กลัวอัลลอฮฺ – ต้องเข้าใกล้อัลลอฮฺ
IF ALLAH IS ALL YOU HAVE, YOU HAVE IT ALL
ให้อัลลอฮฺเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณแล้วคุณก็จะมีทุกสิ่งทุกอย่าง
คุยกันใต้ร่มเงาฯ
สาส์นใต้ร่มเงาอิสลาม ปีที่19 มกราคม 2564
