همراز صفدری

03/04/2026

گاهی تاج از سرِ پادشاه بزرگ‌تر است.
آن‌قدر بزرگ که سایه‌اش نه فقط بر سرِ او،
بلکه بر دلِ مردم هم می‌افتد.

پادشاهان می‌آیند تا نظم بسازند،
اما اگر گوششان فقط صدای قدم‌های خودشان را بشنود،
دیوارها بلند می‌شود و پنجره‌ها کوتاه.

قدرت مثل شمشیر است؛
در دستِ خردمند، سپر می‌شود،
و در دستِ شتاب‌زده، زخم.

تاریخ همیشه آرام قضاوت می‌کند.
نه با فریادِ میدان‌ها،
بلکه با زمزمه‌ی سال‌ها.

و در پایان،
آنچه می‌ماند نه تاج است و نه تخت—
بلکه خاطره‌ای است که مردم در دل نگه می‌دارن
🤣😂😆😜

01/17/2026

رقص هزارگی زبانِ خاموشِ دل مردم هزاره است؛
حرکتی که از کوه‌های بامیان برمی‌خیزد و قصهٔ صبر، رنج و استقامت را روایت می‌کند.
در هر گامِ آرام و در هر چرخشِ موزون، تاریخِ یک ملت نهفته است؛
ملتی که با وجود دردها، شادی را از یاد نبرده است.

دست‌ها در رقص هزارگی نه فقط حرکت می‌کنند، بلکه دعا می‌خوانند؛
دعا برای صلح، برای همدلی، برای آینده‌ای روشن.
این رقص ساده است، اما عمیق؛
بی‌تکلف، اما پر از معنا.

01/14/2026

Murtaza Gharibnawaz

01/03/2026

رقص هزارگی، یادگار نجابت، صبوری و زیبایی مردمانی است
که حتی وقتی دنیا با آن‌ها مهربان نبوده،
آن‌ها با دنیا مهربان مانده‌اند.

💙

01/01/2026

12/30/2025

نامزدی‌تان مبارک قهرمان دلها🌷
آرزومندم این آغاز زیبا، سرشار از عشق، آرامش و خوشبختی برای هر دوی شما باشد.
امیدوارم در کنار هم آینده‌ای روشن و پر از لبخند بسازید.

12/29/2025

خنجری مرد کوچک یکی از چهره‌های دوست‌داشتنی و تأثیرگذار چینل هَپی کابل است که با سادگی، صداقت و زبان صمیمی‌اش توانسته دل خیلی‌ها را به دست بیاورد. او با وجود نام «مرد کوچک»، قلبی بزرگ دارد و حرف‌هایش پر از معنا، مهربانی و امید است.سبک صحبت کردن خنجری مرد کوچک طوری است که مخاطب احساس نزدیکی و راحتی می‌کند؛ انگار با یک دوست قدیمی نشسته و گپ می‌زند. او بدون تکلف و خودنمایی، واقعیت‌های زندگی را بیان می‌کند و همین صداقتش باعث شده مردم به او اعتماد کنند و دوستش داشته باشند.حضور او در چینل هَپی کابل فقط سرگرم‌کننده نیست، بلکه الهام‌بخش هم هست. او یادآوری می‌کند که برای بزرگ بودن لازم نیست حتماً مقام، پول یا شهرت زیاد داشت؛ کافی است انسان باشی، درست حرف بزنی و به دل مردم راه پیدا کنی. به همین دلیل خنجری مرد کوچک برای خیلی‌ها فقط یک چهره رسانه‌ای نیست، بلکه نمادی از سادگی، صفا و انسانیت است �

12/25/2025

داستان واقعی
ارسال شده توسط خود رویا خانم…
یک‌ساله بودم که مادر و پدرم از هم جدا شدند. سرپرستی مرا مادربزرگ مادری‌ام به عهده گرفت. زحمت بزرگ‌کردنم را کشید. بسیار خوش بودم با او؛ دوستم داشت. نوجوان شده بودم که مادربزرگم مریض شد و فوت کرد. دنیا روی سرم قیامت شد. تنها سرپرست و همدمم را از دست دادم. زیاد گریه کردم و سرگردان ماندم.

مادرم گفت بیا برویم همراه من، نرفتم؛ چون مادرم دوباره عروسی کرده بود و خودش صاحب چند اولاد بود. در قصهٔ من نبود؛ اگر بود، از اول مرا رها نمی‌کرد. خاله‌ام مرا با خود برد و چهار ماه در خانه‌اش جا داد. پدرم خبر شد و آمد گفت: «خوب نیست دختر جوان در خانهٔ خاله، بیا پیش خودم.»

اول مقاومت کردم و گفتم نمی‌روم. رفت محکمه شکایت کرد، برنده شد و مرا با خود برد. پدرم دو زن داشت و زندگی را مادراندرهایم بر من جهنم کرده بودند. صنف ده بودم، شاگرد لایق، اما دیگر نتوانستم تمرکز کنم بالای درس‌هایم. دو سال به هزار بدبختی و مشکل گذشت.

یکی از روزها خانم همسایه خواستگاری آمد. گفت بچهٔ ما دخترتان را در راه مکتب دیده و عاشقش شده. من هم از بس از ظلم و ستم خانهٔ پدرم به تنگ آمده بودم، قبول کردم. با او ازدواج کردم. فکر می‌کردم بالاخره خلاص می‌شوم از سختی و مشکلات، اما چقدر ساده بودم؛ اصل مشکلات بعد از ازدواج شروع شد.

چند وقت بعد از عروسی همه‌چیز خوب پیش می‌رفت که باردار شدم و آهسته‌آهسته شوهرم با من سرد شد. ماه نهم بارداری‌ام بود که شوهرم رفت ایران کار کند. وقتی بچه‌کم تولد شد، بسیار خوش بودم. در نبود شوهرم، خانوادهٔ خسرانم بسیار رویهٔ خراب با من می‌کردند. هر وقت طعنهٔ طلاق پدر و مادرم را می‌دادند.

یک سال بعد شوهرم رد مرز شد و دوباره آمد وطن. خوشحال بودم؛ فکر می‌کردم دیگر از تنهایی خلاص می‌شوم. اما وقتی آمد، انگار آدم دیگری شده بود. رفتارش، کارهایش،

12/25/2025

دلتنگی برای تو،
نه یک غم ساده است، نه یک خاطره‌ی قدیمی؛
یک همراه همیشگی‌ست که هر جا می‌روم، با من می‌آید.

مزه دختر تاجیکستان برای گردشگر ایرانی

12/22/2025

یادش مثل نوری آرام است؛
نه چشم را می‌زند، نه خاموش می‌شود.
می‌ماند…
در دل کسانی که مهربانی را از او آموختند.
Murtaza Gharibnawaz

12/21/2025

#نازیه-کرامت الله و قسیم ابراهیمی در شب چله

12/21/2025

مسافر، فقط کسی نیست که راهی جاده می‌شود؛ مسافر کسی است که دلش در هوای رفتن می‌تپد. او چمدانش را نه فقط با لباس، که با خاطره‌ها، دلتنگی‌ها و امیدهای ناگفته پر می‌کند. هر قدمش فاصله است و هر فاصله، تجربه‌ای تازه.مسافر از شهرها می‌گذرد، اما در حقیقت از خودش عبور می‌کند. در سکوت جاده، با فکرهایش هم‌سفر می‌شود و در شلوغی ایستگاه‌ها، معنای انتظار را می‌آموزد. گاهی می‌رود تا چیزی را پیدا کند و گاهی فقط برای آن‌که خودش را دوباره بشناسد.راه، او را صبور می‌کند و مقصد، پخته‌تر. مسافر می‌داند که بازگشت همیشه شبیه رفتن نیست؛ زیرا دل، دیگر همان دل قبلی نیست. در چشم‌هایش افق‌های تازه‌ای نشسته و در صدایش، طعم تجربه شنیده می‌شود.مسافر بودن یعنی دل بستن به راه، نه فقط به مقصد؛ یعنی پذیرفتن تغییر و باور داشتن به این‌که هر سفر، شروع داستانی تازه است.
دلتنگ وطن 🥲