31/10/2026
𝗟𝗔𝗧𝗛𝗔𝗟𝗔𝗜𝗡 | 𝗦𝘂𝗺𝗽𝗮𝗻𝗴 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗶𝘀𝗶𝗻𝘂𝗹𝗮𝘁 𝗻𝗴 𝗙𝗶𝘁𝘁𝗲𝗿𝗸𝗮𝗿𝗺𝗮
ni Vivienne Kyla Caber
Isang hinagpis para sa mga pangarap na minahal nang higit sa sarili.
Kinulam mo ako at nilagyan ng sumpa. Sabay nilunod sa dagat na p**a. Tinusok-tusok mo ako mula ulo ’gang paa. At ang panalangin—lumaya sa ’yong sumpa.
Hindi lamang Sabado ang ginawang alay, kasama ng kandila at dasal. Pati bawat segundo, oras, at araw na mayroon ang kalendaryo, inialay nang buong-buo. Ipinagpaliban ang hapunang maaari sanang pagsaluhan ng pamilya. Ipinagkait ang simpleng araw na maaari sanang ilaan sa sarili. At sa bawat pagkakataong pinipili kong magpatuloy, may isang bagay na muli kong isinusuko.
Kinawawa mo ako. Hinila-hila ang bawat buto. Sa bawat hakbang, may kirot na hindi maipaliwanag. Sa bawat paghinga, may bigat na hindi maibsan. Hindi ko na maramdaman ang mga balikat kong tila unti-unting bumibigay sa bigat ng mga pasan. Pati ang mga paang namamanhid na sa kakatakbo, hindi lamang para makarating, kundi para hindi mapag-iwanan.
At sa bawat pagkakataong tinatanong ko ang sarili kung bakit, iisa lamang ang sagot na ibinibigay ko.
Para sa lecheng pangarap na ’yan. Para sa kinabukasang matagal ko nang ipinangako sa sarili. Dahil mas nakakatakot pang habambuhay na multuhin ng pangarap na hindi man lang sinubukang abutin kaysa sa kamatayan.
Ngunit paano kung sa kakatakbo, hindi ko namalayang may mga bagay na naiwan sa daan? Mga hapunang hindi na nasabayan. Mga araw na hindi na maibabalik. Mga pagkakataong maaari sanang ilaan sa mga taong mahal ko, o sa sarili kong matagal nang naghihintay ng pahinga.
Sa tagal kong hinabol ang buhay na gusto ko, sa sobrang pagmamahal ko sa pangarap na mayroon ako, nakalimutan ko na palang mabuhay at mahalin ang sarili kong nangangarap.
At kung may pagkakataon mang balikan ang mga araw na ipinagkait ko sa sarili, hindi ko alam kung ano ang una kong gagawin. Marahil ay uupo lamang ako. Hihinga. Makikisalo sa hapunang matagal ko nang ipinagpapaliban. O kaya nama’y hahayaan ang sarili kong magpalipas ng oras nang walang hinahabol, walang kailangang tapusin, walang kailangang patunayan. At sana, pagdating ng panahong iyon, may oras pa akong bumawi sa mga araw na hindi ko na maibabalik.
Hilingin ko man sa libo-libong mangkukulam na palayain ako sa sumpang ito, alam kong hindi pa rin ako makakalaya. Dahil ako mismo ang nag-alay ng sarili sa pangarap na ito. Ako ang nagsindi ng kandila, ang bumigkas ng panalangin, at nangakong gagawin ang lahat.
At ngayon, kahit hindi na halos makahinga, kahit hindi ko na alam kung saan ako kukuha ng lakas, narito pa rin ako. Dahil sa kabila ng lahat, hindi ko kayang kamuhian ang bagay na minsan kong minahal nang buong-buo.
Marahil, ito ang sumpang hindi ko kayang takasan. Hindi dahil may ibang nagkulam sa akin, kundi dahil ako mismo ang unang naniwala na kailangan kong ialay ang lahat para sa pangarap na ito.
Hindi ito ang sumpang isinulat ni Fitterkarma. Ito ay sumpang ako rin mismo ang may-akda.
At ikot-ikutin man ang ulo ko, kahit ano para sa’yo—
Ako’y sa’yo.
=====
Illustration by Paris Luciano
